De Eerste Wereldoorlog is in Vlaanderen een begrip. Méér nog dan de miljoenen doden, de ingrijpende veranderingen in de geschiedenis en het menselijke leed, hier en elders in de wereld, is het een gekwetste plek in ons hart en landschap. De littekens zijn nog duidelijk merkbaar in de Westhoek, de verhalen zijn nog niet verdwenen in de families.

Les Voix Perdues eert in zijn muziek de herinnering aan wat 4 jaar lang ‘onze’ oorlog was, en heelt beetje bij beetje de wonden met harmonieën, sterke interpretaties en respectvolle arrangementen.

Vaak krijgen we de vraag: “waarom toch die oorlog, waarom niet wat losser en vrolijker?”. Omdat, zoals zo vaak, de juiste uitdaging op het juiste moment kwam. Eind vorige eeuw werd in Antwerpen een vredesconcert georganiseerd, en men zocht een sterk vocaal initiatief rond WO1. Pas gestart, zoekende en vol goede moed beten we ons als beginnende groep vast in deze taaie materie, en met wat goede songs en veel empathie gingen we de uitdaging aan. De commentaren nadien waren zo lovend dat we, terecht, onze richting gevonden hadden: niet enkel in de vrijblijvendheid van de popmuziek, maar ook de rauwe getormenteerde pracht van de oorlogsliederen stond voortaan centraal.
Maar daar sta je dan als Antwerpse groep. Lang voor de herdenkingsjaren, ver van de Westhoek, als een kleine kudde verloren schapen. Media aandacht bleef uit, uitdagende concertplekken voor onze niche waren schaars, een publiek klein maar trouw. Het leek een lange, vruchtbare wachttijd, waar ijverig aan reputatie, repertoire en ervaring werd geschaafd, wachtend op 2014. Want in aanloop naar de grote herdenkingsjaren werden we wel, langzaamaan, opgepikt. Grote organisaties verbonden zich aan Les Voix Perdues en steeds vaker stonden ze op uitdagende podia, zoals Ten Vrede.
Les Voix Perdues is steeds een bruisend samengaan van verschillende mensen, verschillende karakters geweest. Nooit te beroerd om geraakt te worden, nooit een uitdaging te gek. En dus begon Bart binnen de groep, maar ook daarbuiten, de grenzen van de creativiteit te verkennen. Hij schreef zelf muziek, arrangeerde werk van anderen, en ging met de ervaring van de regie van de shows van Les Voix Perdues zélf aan de slag in een theaterproject. Ook busreizen naar de Westhoek, concerten met poëzie, duiding en kortfilms lieten heel duidelijk voelen: we waren klaar voor 2014…
Het heeft wat voeten in de aarde gehad, maar eind 2012 begon de preproductie van onze CD ‘This Blasted War / Stomme Oorlog’. In de Quest4 Studio’s in Rijmenam namen we onder deskundige leiding van sound engineer Daniel Bal en vocal coach Kristien Vercammen de guide-tracks op voor wat later de CD moest worden. Hard werk, geen truukjes, eerlijk zweet resulteerde in een werkbare eerste versie. Op basis van die tracks trokken we naar de Ace Sound Studio’s in Aartselaar, en onder begeleiding van Frank Van Bogaert en Guido Maes namen we de CD op. De postproductie lag in handen van Daniel, die er een eerlijk en evenwichtig stuk muziek van maakte. Leg daar bovenop het mooie artwork van Davide Pascutti, en je hebt een resultaat waar we als groep artistiek en creatief kunnen achter staan.
Back to Top