A capella muziek is omwille van zijn duidelijke eenvoud een heel riskant genre muziek. Je hebt geen pompende ritmesectie achter je, geen geluidstapijt van piano en gitaar, geen effectjes, geen truukjes. Je doet je stem klinken, broos en kwetsbaar, sterk en emotioneel. Je moet als zanger heel goed waken over de delicate kunst van het samenzingen, de kracht en emotie, de blend.

Ooit zei Bart in een interview treffend “Je staat, toch wat stem maken betreft, bloot op het podium”. Alleen die ene quote, kostte ons tientallen fans (lacht)…

Elk vanuit onze eigen muzikale achtergrond (rock, koor, wereldmuziek, klassiek,…) werd aangetrokken door de eenvoud en het simpele in a capella muziek. Meer dan één keer gingen we op een zomerdag gewoon in het park repeteren, of op een stil plein, en bleven mensen kijken, luisteren, genieten. Omdat je geen omstandige organisatie hebt van vele agenda’s, ingewikkelde instrumenten, elektriciteit,…

Maar met het aangenaam eenvoudige concept, hoort een moeilijk uitvoerbaar genre. En het resultaat is het werk waard: niks biedt zoveel voldoening om een popsong, of een sterk oorlogslied, te vertolken in enkel 4 stemmen, en toch overeind te blijven. Je leert muziek kennen in zijn pure
essentie…

Zangkunst, zonder vergiftiging van ProTools, AutoTune, VocAlign en andere truukjes, is een zeldzaam zuivere kunst. Is het daarom, dat in tijden van supervlotte en in het oor klevende pop, mierzoete computermuziekjes en bijna mathematisch gestylede muziek, de echte kunst van het pure muziek maken zo onbekend is geworden? De echte vocale helden (Coope, Boyes & Simpson / Ladysmith Black Mambazo / Kings’ Singers / …) zitten vaak in de schaduw van de grote industrieel gemaakte en gepromote muziek.

We voelen hoeveel moeite het kost om in het voetlicht te treden, de kansen zijn vaak klein, en de plekken
schaars…

Les Voix Perdues wordt de laatste jaren vooral herkend om zijn sterk WO1-programma; straffe oorlogs- en vredesliederen, die teruggrijpen op de grote en kleine verhalen van de Groote Oorlog. Sterke poëzie op
muziek gezet.

Maar ook de lossere, minder ernstige genres komen bij Les Voix Perdues aan bod: pop (Crowded House, Bonnie Raitt, Joe Jackson,…), light jazz (Norah Jones,…), crooners (Frank Sinatra,…), gospel, wereldmuziek en licht klassiek komen aan bod. Zo ben je als groep inzetbaar op een plechtige WO1-herdenking, en ook op een leuk en lichtvoetig luisterconcertje!

Back to Top